Ervaren, dienstbaar en goedkoper dan een reguliere vaste kracht

Ze zijn gemotiveerd, ingewerkt en vakbekwaam, dienstbaar, flexibel, betrouwbaar, klantvriendelijk, loyaal, relatief goedkoop en ze hebben een ouderwets goed arbeidsethos. Toch zie je deze werknemers amper op de werkvloer of achter de kassa, terwijl het de laatste tijd lastiger wordt om medewerkers te vinden. We hebben het hier over AOW-gerechtigden die nog graag doorwerken. Zijn ze een alternatief voor of aanvulling op dat team van energieke jonge medewerkers?

Die vraag moet iedere organisatie en ondernemer voor zichzelf beantwoorden. Maar er zijn zeker argumenten om een nog energieke pensionado nog een paar jaartjes in dienst te houden. Hun arbeidscontract is net zo flexibel als van een 17-jarige en ze zijn aanmerkelijk goedkoper dan een niet gepensioneerde in dezelfde functieschaal. 

Bovendien is in tegenstelling tot bijeen sollicitant bij een pensionado die in dienst blijft het kaf al van het koren te scheiden. Het bedrijf weet wat hij aan ze heeft, ze waren immers al jaren in dienst. Daarnaast kunnen AOW’ers die door willen werken dat nog goed aan en ze zijn gemotiveerd. ‘Bovendien kunnen ze werken op momenten dat een 17-jarige  niet kan, tijdens schooltijden’ somt Plus-ondernemer Adriaan Verheul nog een voordeel op. De Plus-ondernemer in Benthuizen heeft tot grote tevredenheid twee gepensioneerde caissières aan het werk. Hij zou ook niet schromen om er nog een aan te nemen, als dat zo uitkomt.
‘Je  moet er uiteraard wel voor zorgen dat je team goed in balans is. Dat je een goede mix houdt.’

Een van de kassamedewerkers, de 67-jarige Arida, is nu een jaar met pensioen. De ander, Gerrie al zo’n vijf jaar.  ‘Die is 71’, zegt Verheul. Beiden werken zo’n 10 tot 12 uur per week. Veelal op drukke momenten en op tijdstippen dat scholieren niet kunnen. Die keuze om ze alleen op drukke dagen in te zetten, is een pragmatische. ‘Je moet ze niet laten komen als je werk voor ze moet zoeken. Ik zet ze alleen in op  die momenten dat ze niet van de kassa af hoeven, ze moeten geen vakken gaan vullen. Op die manier houd je er rekening mee dat ze ondanks hun leeftijd goed kunnen blijven functioneren.’

Het initiatief om te blijven werken, kwam van de medewerkers zelf.
‘Toen ze met pensioen gingen, zeiden ze dat ze graag nog wat uurtjes wilden blijven werken. Het zijn ook geen types die achter de geraniums willen zitten.’ Verheul hapte direct toe.
De twee zijn een toegevoegde waarde voor zijn team, vindt hij. Ze kennen iedereen en iedereen kent hen. Ze weten bijvoorbeeld welke klant er behoefte heeft aan een praatje.
‘Er zijn klanten die speciaal bij hun kassa in de rij gaan staan.’ Daar zit ook wel eens een nadeel aan. ‘Je ziet jongere klanten wel eens ongeduldig kijken als zo’n praatje naar hun zin wat te lang duurt.’

Dat ouderen vaker ziek zouden zijn dan jongeren, is volgens Verheul een fabeltje. ‘Ze melden zich nooit ziek. Tenzij ze bijvoorbeeld écht griep hebben. Maar dat is zelden.’ Ze kunnen het kassawerk ook nog goed aan. ‘Gerrie (71) krijgt wat moeite met de mobiliteit, maar daar heb je achter de kassa geen last van.’ Verheul vindt bovendien het sociale aspect belangrijk.
‘Het geeft ze zingeving.’ Bovendien heeft het een functie in een dorpswinkel. ‘Iedereen kent elkaar en leeft met elkaar. Zij spelen daar als  geen ander op in. Dus zolang als het kan, zie ik geen enkele  belemmering om ze in dienst te houden.’ 

Vinger aan de pols
Het is volgens Verheul wel zaak om een vinger aan de polst te houden. Zijn hoofdcassière gaat geregeld met de twee om tafel. ‘Je moet blijven peilen of zij er nog plezier in hebben en of ze het fysiek en mentaal nog aankunnen. Doordat je met elkaar in gesprek bent, zijn en blijven alle opties bespreekbaar.’ Want hij realiseert zich terdege. Er zal een keer een eind aan komen. ‘Door de gesprekken heb je aanknopingspunten om daarover te beginnen als het nodig is. Dan komt het niet als een donderslag bij heldere hemel. Het is nu niet aan de orde, maar als ze minder goed gaan functioneren, zullen we afscheid van elkaar moeten nemen. Maar ik denk dat ze dat moment zelf voor zullen zijn. En als we wel van inzicht verschillen, komen we daar vast en zeker op een goede manier uit.’ 

AOW’er goedkoper
Zoals het betaamt, betaalt Verheul ze netjes volgens de cao. Een van de twee heeft daardoor wel moeten inleveren. ‘Dat was mijn hoofdcassière. Ze doet nu gewoon cassièrewerk en daar wordt ze naar betaald. Ja, dat was een vorm van demotie, maar dan na pensionering.’ Ondanks dat ze  volgens CAO worden betaald, zijn ze goedkoper dan vlak voor hun pensionering. ‘Een belangrijk deel van de sociale lasten valt weg. Dat scheelt aardig wat.
Dus die beleving, dat ze duur zijn, klopt niet. Er zijn best wel voordelen waarvan ik denk dat veel collega-ondernemers daar geen weet van hebben.'


Gepensioneerde werknemers blijken inderdaad aanzienlijk goedkoper dan niet AOW’ers in dezelfde loonschaal. Bij een 40-urige werkweek scheelt dat honderden euro’s. Een reguliere winkel-of kassamedewerker (Schaal  B-5) kost een werkgever onder aan de streep vierwekelijks €2707,69 tegen €2298,43 voor een gepensioneerde (Zie tabel 1 en 2). Een verschil van bijna €410, berekende Marshoek voor Foodmagazine. Dat komt doordat de werkgeverslasten een stuk lager zijn. Er hoeven onder meer geen premies voor WW en WIA  te worden betaald. Het opslagpercentage daalt daardoor van zo’n iets meer dan 35 naar net geen 15 procent.  In schaal D-5 scheelt het zelfs €475 bij 40 uur. Een gepensioneerde is op een paar centen na €3 per uur goedkoper. Voor de werknemer is het ook aantrekkelijk. Die houdt onder aan de  streep (netto) ook iets meer over. In schaal B-5 krijgt een gepensioneerde €10,95 per uur tegen €10,18 voor een niet gepensioneerde (zie tabel 3).

Overigens liggen de voordelen niet alleen op het vlak van loonkosten. Supermarkten van franchisers/ondernemers met een wat ouder personeelsbestand scoren onder aan de streep beter, bleek onlangs uit cijfers van Marshoek. Dat kan soms tot wel enkele procenten schelen. Marshoek vergeleek daarvoor de 25 best presterende ondernemerswinkels met de 25 minst presterende winkels. Betere winkels hadden gemiddeld wat ouder en ervarener personeel en meer medewerkers werkten fulltime (> 32 uur). Overigens betekende dat niet dat deze winkels (veel) gepensioneerden op de loonlijst hadden. Marshoek  constateerde tegelijkertijd dat de competitie op de arbeidsmarkt heftiger wordt. Zo’n 15 procent van de supermarkten zegt een personeelstekort te hebben terwijl het lastig zoeken is naar medewerkers. Supermarkten vissen in dezelfde vijver als de horeca en daar zegt 25 procent moeite te hebben om nieuwe medewerkers te werven. In tijden van personeelsschaarste kan het daarom zeker aantrekkelijk zijn om een gepensioneerde nog wat uren te laten werken’, aldus consultant Joeri van Rens.  


Bron: Foodmagazine